حضرت علی عليه السلام

دوست را دوست نتوان گفت،مگر آنگاه،كه در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد.يكجا به هنگامى كه به بلايى گرفتار شود و يكى در هنگامى كه حاضر نباشد و يكى بعد از مرگش.

حضرت علی عليه السلام

به هنگام بروز فتنه چون اشتر دو ساله باش كه نه پشتى استوار دارد كه بر آن سوار توان شد و نه پستانى شيرده ، كه از آن شير توان دوشيد.

حضرت علی عليه السلام

هر كه از خود خشنود بود، خشم گيرندگانش بسيارند و صدقه دارويى است شفا بخش و اعمال بندگان در اين جهان ، مقابل چشم آنهاست در آن جهان .

حضرت علی عليه السلام

هر كه خودكامگى پيشه كند،به هلاكت رسد و هر كه با مردم مشورت نمايد،در خردشان شريك شده است.

حضرت علی عليه السلام

هيچ بى نيازيى چون عقل و هيچ بينوايى چون جهل و هيچ ميراثى چون ادب و هيچ پشتيبانى چون راى زدن با ديگران نباشد.

حضرت علی عليه السلام

بهترين همنشين خشنودى است از خواست خداوند و دانش ، ميراثى است گرانمايه و آداب ، زيورهايى نو به نو و انديشه ، آينه اى صافى است .

حضرت علی عليه السلام

ناتوانترين مردم،كسى است كه در يافتن دوست ناتوان باشد وناتوانتر از او،كسى است كه دوستى فرا چنگ آرد و ضايعش گذارد.

حضرت علی عليه السلام

دنيا همانند مار است.چون بر آن دست كشند،نرم آيد،ولى در درون آن زهر كشنده است.مردم فريب خورده و نادان بدان ميل كنند و خردمند عاقل از آن دورى جويد.

حضرت علی عليه السلام

آنكه طمع را شعار خود سازد، خود را خوار ساخته و هر كه پريشانحالى خويش با ديگران در ميان نهد، تن به ذلت داده است و كسى كه زبانش ‍ بر او فرمان راند، بى ارج شود

حضرت علی عليه السلام

فرق است ميان اين دو عمل،عملى كه لذتش رفته و عواقب ناگوارش مانده است و عملى كه رنجش سپرى شده و اجر و ثوابش باقى است.