حضرت علی عليه السلام

بخل ، ننگ است و ترس ، نقص است و تنگدستى ، زبان زيرك را از بيان حجتش بر بندد و بينوا در شهر خود غريب است و ناتوانى ، آفت است و شكيبايى ، دليرى است و زهد، توانگرى است و پارسايى ، چونان سپر است .

حضرت علی عليه السلام

هر كه خودكامگى پيشه كند،به هلاكت رسد و هر كه با مردم مشورت نمايد،در خردشان شريك شده است.

حضرت علی عليه السلام

از اين انسان در شگفت شويد،به قطعه اى پيه مى بيند و به پاره گوشتى سخن مى گويد و به تكه استخوانى مى شنود و از شكافى نفس مى كشد.

حضرت علی عليه السلام

به او گفتند:عاقل را براى ما وصف كن،فرمود:عاقل كسى است كه هر چيز را به جاى خود مى نهد.گفتند:جاهل را براى ما وصف كن،فرمود:وصف كردم.

حضرت علی عليه السلام

لجاجت و ستيز،تدبير را دور مى كند.

حضرت علی عليه السلام

اى فرزند آدم،اندوه روز نيامده را به روزى كه آمده است مياور.زيرافردا،اگر از عمر تو باشد،خداوند در آن روز،روزيت را خواهد داد.

حضرت علی عليه السلام

هيچ بى نيازيى چون عقل و هيچ بينوايى چون جهل و هيچ ميراثى چون ادب و هيچ پشتيبانى چون راى زدن با ديگران نباشد.

حضرت علی عليه السلام

بايد كه علم با عمل همراه باشد.پس،هر كه آموزد،بايد كه به كاربندد.علم،عمل را فرا مى خواند،اگر پاسخ داد،مى ماند و گرنه،از آنجا رخت برمى بندد.

حضرت علی عليه السلام

خوشا به حال كسى كه همواره به ياد معاد باشد و براى روز حساب عمل كند و به آنچه روزيش داده اند،قانع باشد و از خداى راضى.

حضرت علی عليه السلام

دنيا همانند مار است.چون بر آن دست كشند،نرم آيد،ولى در درون آن زهر كشنده است.مردم فريب خورده و نادان بدان ميل كنند و خردمند عاقل از آن دورى جويد.