حضرت علی عليه السلام

از اين انسان در شگفت شويد،به قطعه اى پيه مى بيند و به پاره گوشتى سخن مى گويد و به تكه استخوانى مى شنود و از شكافى نفس مى كشد.

حضرت علی عليه السلام

دوست را دوست نتوان گفت،مگر آنگاه،كه در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد.يكجا به هنگامى كه به بلايى گرفتار شود و يكى در هنگامى كه حاضر نباشد و يكى بعد از مرگش.

حضرت علی عليه السلام

به سبب من دو كس به هلاكت رسيدند:يكى،آنكه در دوستى من غلو مى كند و ديگر،كسى كه در دشمنى من پاى مى فشرد.

حضرت علی عليه السلام

سخت ترين گناهان،گناهى است كه مرتكب آن آسانش انگارد وخردش شمرد.

حضرت علی عليه السلام

بايد كه علم با عمل همراه باشد.پس،هر كه آموزد،بايد كه به كاربندد.علم،عمل را فرا مى خواند،اگر پاسخ داد،مى ماند و گرنه،از آنجا رخت برمى بندد.

حضرت علی عليه السلام

دوستت را به اندازه دوست بدار،شايد روزى خصم تو گردد و بادشمنت به اندازه دشمنى كن شايد روزى با تو دوست شود.

حضرت علی عليه السلام

سخن در بند توست،تا آن را بر زبان نياورده اى،چون بر زبانش آورى تو به بند او درآمده اى.پس،همچنانكه،زر و سيمت را حفظ مى كنى،زبانت را هم حفظ كن،زيرا چه بسا يك كلمه كه نعمتى را سلب كند و محنتى را فراخواند.

حضرت علی عليه السلام

اى فرزند آدم،اندوه روز نيامده را به روزى كه آمده است مياور.زيرافردا،اگر از عمر تو باشد،خداوند در آن روز،روزيت را خواهد داد.

حضرت علی عليه السلام

فرق است ميان اين دو عمل،عملى كه لذتش رفته و عواقب ناگوارش مانده است و عملى كه رنجش سپرى شده و اجر و ثوابش باقى است.

حضرت علی عليه السلام

هر كه خودكامگى پيشه كند،به هلاكت رسد و هر كه با مردم مشورت نمايد،در خردشان شريك شده است.