حضرت علی عليه السلام

دوست را دوست نتوان گفت،مگر آنگاه،كه در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد.يكجا به هنگامى كه به بلايى گرفتار شود و يكى در هنگامى كه حاضر نباشد و يكى بعد از مرگش.

حضرت علی عليه السلام

دنيا همانند مار است.چون بر آن دست كشند،نرم آيد،ولى در درون آن زهر كشنده است.مردم فريب خورده و نادان بدان ميل كنند و خردمند عاقل از آن دورى جويد.

حضرت علی عليه السلام

سينه عاقل صندوقچه راز اوست و خوشرويى دام دوستى است و برد بارى ، گورگاه زشتيها

حضرت علی عليه السلام

بخل ، ننگ است و ترس ، نقص است و تنگدستى ، زبان زيرك را از بيان حجتش بر بندد و بينوا در شهر خود غريب است و ناتوانى ، آفت است و شكيبايى ، دليرى است و زهد، توانگرى است و پارسايى ، چونان سپر است .

حضرت علی عليه السلام

آنكه طمع را شعار خود سازد، خود را خوار ساخته و هر كه پريشانحالى خويش با ديگران در ميان نهد، تن به ذلت داده است و كسى كه زبانش ‍ بر او فرمان راند، بى ارج شود

حضرت علی عليه السلام

دنيا سرايى است گذرگاه،نه سرايى كه در آن قرار توان يافت.مردم دردنيا دو گروهند.آنكه،خود را فروخت و به تباهى افكند و آنكه،خود را خريد و آزاد كرد.

حضرت علی عليه السلام

فرق است ميان اين دو عمل،عملى كه لذتش رفته و عواقب ناگوارش مانده است و عملى كه رنجش سپرى شده و اجر و ثوابش باقى است.

حضرت علی عليه السلام

هر كه از خود خشنود بود، خشم گيرندگانش بسيارند و صدقه دارويى است شفا بخش و اعمال بندگان در اين جهان ، مقابل چشم آنهاست در آن جهان .

حضرت علی عليه السلام

سخن در بند توست،تا آن را بر زبان نياورده اى،چون بر زبانش آورى تو به بند او درآمده اى.پس،همچنانكه،زر و سيمت را حفظ مى كنى،زبانت را هم حفظ كن،زيرا چه بسا يك كلمه كه نعمتى را سلب كند و محنتى را فراخواند.

حضرت علی عليه السلام

اى فرزند آدم،اندوه روز نيامده را به روزى كه آمده است مياور.زيرافردا،اگر از عمر تو باشد،خداوند در آن روز،روزيت را خواهد داد.